زمانی که در یک قرارداد از فسخ کردن صحبت باشد بدین معنی است که یکی از طرفین قرارداد، به انجام موارد ذکر شده در متن قرارداد خاتمه دهد و از ادامه تعهدات خود امتناع نماید.
انواع فسخ قرارداد عبارتند از:
1- خیار مجلس در فسخ قرارداد: وقتی دو نفر باهم قرارداد می بندند تا زمانی که از هم جدا نشده اند می توانند معامله را به هم بزنند که قانون مدنی به این نوع فسخ خیار مجلس می گوید.
2-خیار شرط در فسخ قرارداد: گاهی طرفین اختیار فسخ معامله را برای خریدار یا فروشنده یا هر دو در قراردادشان می آورند. به عنوان مثال ممکن است در قرارداد شرط شود خریدار برای مدت بیست روز حق فسخ داشته باشد.
3-خیار غبن در فسخ قرارداد: این نوع حق فسخ، اشخاص در زمان بستن قرارداد از قیمت های واقعی آگاهی ندارند اما از لحاظ اضطراری مجبور به معامله کردن می باشند.
غبن چیست: در اکثر مواقع دو طرف معامله با توجه به نوسان قیمتها از قیمت واقعی آگاه نبوده و در این صورت ممکن است یکی ارزان بفروشد یا دیگری گرانتر از قیمت عادله بخرد. در این صورت میگوئیم طرف مغبون شده است.
4-خیار عیب در فسخ قرارداد: خیار عیب مربوط به موردی است که در حین قرارداد در مورد معامله عیبی بوده و طرف مقابل از آن بی اطلاع بوده است. در این حالت طرفی که مال معیوب را دریافت کرده است دو تا حق پیدا می کند. می تواند معامله را به هم بزند یا اینکه معامله را به نزند و تفاوت قیمت مالی که عیب دارد و مال در زمان بی عیبی را از طرف قرارداد بخواهد.
5- خیار تدلیس در فسخ قرارداد: تدلیس به معنی پنهان کردن عیوب موجود در کالا می باشد. اگر فروشنده، خریدار را فریب دهد و تدلیس کند خریدار می تواند معامله را به هم زند و در مواردی هم که خریدار به جای پول، مال معین به فروشنده می دهد و اگر خریدار در آن مال تدلیس کند فروشنده حق فسخ قرارداد را خواهد داشت.
6-خیار تخلف از شرط در فسخ قرارداد: گاها در معامله علاوه بر اصل معامله شرطی آورده می شود. در صورتی که یکی از طرفین از این شرط تخطی کند طرف دیگر حق فسخ معامله را خواهد داشت.
